Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (16)

regenboog els16

Mijn laatste berichtje was nog vrij rooskleurig. Ik was geïnsemineerd en zat in de wachtweken. Het werd uiteindelijk niets, ik was niet zwanger. Maar ik was er echt wel van overtuigd dat het vroeg of laat op die manier wel zou lukken. Ik begon vol goede moed aan een nieuwe ronde. Echo’s, Menopur, van voor af aan.

Na zeven dagen Menopur ging ik terug voor een echo: geen reactie. Ik moest verhogen naar 1,5 ampul Menopur en ging na 3 dagen terug voor een nieuwe echo. De dokter zei dat er nu wel één aan het groeien was, ze was nog maar 7mm, maar dat zou zeker goed komen als ik nog een tijd 1,5 ampul zou inspuiten. Rond de middag kreeg ik echter telefoon van de ivf-consulente. Ik mocht stoppen met de Menopur, want de hormoonwaarden in het bloed waren aan het dalen. Ik was op dat moment ook nog heel moe omdat ik heel slecht sliep. Ik huilde tranen met tuiten, voor het eerst in dit traject. Ik moest terug een afspraak maken bij de fertiliteitsarts, maar ik was er uiteindelijk wel gerust in dat hij weer iets nieuws uit zijn trukendoos zou toveren.

Maar dat viel enorm tegen. Hij zei dat de kans dat ik ooit zwanger zou worden wel heel klein was. Tsja, na zinnen als “PCOS in het kwadraat” en “zo erg heb ik het nog nooit gezien”, kwam dit nieuws ook niet helemaal onverwacht, al vond ik wel dat hij dat opeens heel snel beslist had.

De dokter zei dat ik 10 tot 15kg moest afvallen om in aanmerking te komen voor ivf. Al zei hij zelf dat hij besefte dat dat met PCOS niet gemakkelijk is. Goed dat hij dat tenminste beseft. Ik weet natuurlijk ook wel dat ik niet mager ben. Ik stopte 1,5 jaar geleden met roken en ben nadien meer dan 40kg bijgekomen, die PCOS speelt daar sowieso een grote rol in, ook mijn te traag werkende schildklier en ik heb ook bijnierpathologie. De oorzaak van dat laatste is nog steeds niet gevonden. De dokter schreef opnieuw Clomid voor, in een hogere dosis weliswaar dan de eerste keer, maar toch: ik geloof nooit dat dat gaat werken, aangezien Menopur straffer is. Nu heb ik zo’n dokter die u nooit veel kans laat om vragen te stellen, dus ik ging met grote vraagtekens bij hem buiten.

Ik was helemaal het noorden kwijt toen ik daarbuiten kwam en contacteerde snel Shanti en een lotgenote die ik ook via Kinderwens heb leren kennen. Ik mocht diezelfde avond nog langs komen. Eerst reed ik naar Leuven, waar ik met een vriendin en een vriend iets ging eten. Daar lag een baby van een maand of drie te huilen. Ik werd er zot van, echt zot. Hetzelfde had ik trouwens een aantal dagen daarvoor meegemaakt, toen ik op een feest was en een meisje van 3 jaar de baby van drie maanden aan het kussen was en echt de hele tafel daar zat van “oh!” en “ah!”. Ik ben toen huilend naar buiten gegaan. Ik had er andere wensouders al vaak over horen praten en wist dat zulke dingen dus gebeurden, maar bij mij was het echt de eerste keer.

Die lotgenote die ik eerder ook contacteerde was ook bij Shanti, samen hebben ze me op weg geholpen. Eerst geluisterd natuurlijk, maar daarna ook met concrete stappen. Tweede opinie was er één van, die afspraak ligt al vast en daar kan ik na 1 september meer over vertellen. Die dokter gaat zelf mijn dossier opvragen bij het andere fertiliteitscentrum. Ik kreeg ook het e-mailadres van de ivf-consulente waar ik nu naartoe ga, maar heb haar nog geen mail gestuurd. Ik wil eerst gewoon horen wat die andere dokter zegt. Het andere aspect dat aan bod kwam was vermageren voor ivf. Er kwamen allerlei mogelijkheden op tafel. Ook Pascale Naessens werd aangehaald, ik heb me er inmiddels in verdiept. Ik heb een paar van haar boeken aangeschaft en ben lid geworden van een Facebookgroep met haar recepten. Ik moet zeggen: dat ziet er allemaal lekker uit.

Ook kreeg ik een privébericht van een diëtiste, ze werkt onder andere ook met principes van Pascale Naessens, maar is bovendien erg gespecialiseerd in hormonale problemen. In dat bericht vermeldde ze al dat afvallen bij PCOS, een te traag werkende schildklier en lastige bijnieren gewoon heel moeilijk is en dat de kans gewoon bestaat dat het niet mogelijk is, maar dat we kunnen proberen. Ze zei ook dat mijn gewicht waarschijnlijk weinig te maken had met de verkeerde dingen te eten en te weinig bewegen. Je wil niet weten hoe blij ik was dat een diëtiste dat dat gewoon eens echt zei en erkende. En dat ik niet de zoveelste keer hoorde 150gram groenten bij je eten en twee stukken fruit per dag of zoiets, alsof ik dat allemaal nog niet weet ondertussen en bovenal nog niet doe! Ik heb binnenkort een afspraak met haar.

Ik ga ook een eerste Shiatsu-behandeling volgen onder het motto van: baat het niet, het schaadt ook niet om de vruchtbaarheid te bevorderen en een hormonaal evenwicht te creëren. Daarnaast wil hij ook werken aan een psychosociaal evenwicht omdat dat ook belangrijk is bij zwanger raken, zei hij. Dat laatste klopt wel natuurlijk.

Het komende weekend is een feestweekend, want ik word 32 jaar en ben nu dus een jaar bezig in het fertiliteitscentrum. Ik had eigenlijk gehoopt nu zwanger te zijn, maar ja, dat draaide anders uit. En volgende week vertrek ik met vrienden voor twee weken naar Murcia in Spanje. Er even tussen uit, volledig het kopje vrijmaken en nadien begin ik met mijn nieuwe levenswijze en kan ik al heel snel voor die tweede opinie langs gaan.

De hoop geven we nog lang niet op.