Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (15)

els_vurige maan

Ik denk dat ik een beetje zot word. Het is nu exact een week geleden dat ik geïnsemineerd werd. Ik kreeg dus 8 dagen geleden mijn spuit Pregnyl® en ik steek nu ook vaginaal Utrogestan® op.

Sindsdien heb ik allerlei zwangerschapskwaaltjes. Ik heb vooral ’s ochtends heel regelmatig hoofdpijn. Ik heb momenten van misselijkheid om een half uur later honger als een paard te krijgen. Ik lust geen koffie meer (echt, dat smaakt zo slecht) en toen ik daarstraks Chaumes bij mijn boterham wilde eten, smeet ik die van de geur alleen al bijna buiten. ik heb nooit geweten dat de wereld zo stonk. Ik ruik vuilnisbakken op meters afstand, ik ruik op de grote markt dat er twee terrassen verder iemand scampi’s met look aan het eten is en ruik bij het binnenkomen van de koelafdeling in de Colruyt dat de meloenen goed rijp zijn. Tegen sigarettenrook kan echt ik niet meer, ik word er spontaan ziek van. Ik had trouwens net hetzelfde toen ik gisteren voor het rode licht stond en de vrachtwagen naast mij vertrok en zijn uitlaatgassen vrijliet. Gisteren in de auto moest ik ook het raam openzetten omdat er een vriendin me reed die rookt. Voor alle duidelijkheid: ze rookte niet in de auto, maar gewoon de geur die rokers hebben, maakte me even misselijk. En toen ik 20 min op de bus zat, was ik zo misselijk geworden dat ik echt blij was dat mijn halte er was. Ik denk dat ik anders nog in de bus had overgegeven.

Stemmingsschommelingen had ik het voorbije weekend nogal, daarna is dat gebeterd. Al merk ik wel dat ik snel emotioneel ben. Ik vertelde iemand een pijnlijke herinnering en kreeg zowaar de tranen in mijn ogen, terwijl ik dat eerder nog aan mensen had verteld zonder dat zo te ervaren.

Verder voel ik mijn baarmoeder vrij goed liggen, ze doet pijn. Geen pijn die niet te verdragen is, maar ik voel haar aanwezigheid. Ik heb ook geregeld darmkrampen en ben hopeloos geobstipeerd. Ik heb op het slaatje bij mijn avondeten daarnet alvast genoeg olijfolie gedaan! Ik dacht vooral dat ik pijnlijke borsten zou krijgen, maar dat valt nog mee. Mijn tepels zijn wel gevoelig en verder jeuken ze vooral. Een vriendin vroeg of ik ook mijn aders goed zag liggen. Ik denk het, maar ben niet zeker, ik heb die altijd vrij goed zien liggen in mijn borsten. Op mijn buik liggen en dus ook op mijn borsten, lukte gisteren dan weer niet: dat deed echt wel pijn.

Ik heb ook constant dorst, dorst, dorst en moet om de haverklap naar de wc. Sinds gisteren verlies ik daarnaast ook enorm veel haar.

Van de helft van de kwaaltjes hierboven wist ik niet eens dat het zwangerschapssymptomen zijn. Ik voelde ze gewoon en zocht het dan op. Google kan handig zijn.

En weet je wat? Het kan allemaal zijn omdat ik zwanger ben, maar het kan net zo goed door de Pregnyl® en/of de Utrogestan® komen. De Pregnyl® is over twee dagen wel volledig uit mijn bloed en in principe zou ik dan een test kunnen doen. Die kan dan uiteraard negatief zijn omdat het nog te vroeg is, maar de HCG van de Pregnyl® kan me dan geen vals positief meer geven.

Ik werd ondertussen ook lid van twee groepen op Facebook: ééntje rond zwanger worden en ééntje rond PCOS. In die van PCOS draait het vooral ook rond zwanger worden. Ik ben blij dat ik daar mijn ei kwijt kan. Het is ook in beide groepen dat ze zeggen dat die versterkte reukzin er echt weleens op zou kunnen wijzen dat ik zwanger ben omdat dat geen gekende bijwerking is van beide hormoonpreparaten. Goede vriendinnen zeggen trouwens net hetzelfde. Ik durf niet te hopen, maar toch doe ik het wel. Ik heb mijn hele traject alles zowat ondergaan, maar dit lukt niet, dit kan ik niet gewoon ondergaan. Mijn angst is groot dat het niet gelukt is, maar tegelijkertijd hoop ik het zo hard. 

Ook vriendinnen zeggen dat ze echt wel denken dat ik zwanger ben. Vandaag kocht ik een zwangerschapstest, 20 juli wil ik die doen. Dat is exact 14 dagen na de inseminatie. Als het raak zou zijn, zou die dan wel positief moeten aangeven. 22 juli bloedname… het lijkt allemaal nog zo lang. Ik moet me bezighouden, zodat ik mijn gedachten kan verzetten om er niet de hele tijd aan te denken. Een boek lezen lukt zelfs niet, bij het fietsen daarstraks spookte het ook de hele tijd door mijn hoofd. Een festival, dat helpt: meezingen, luisteren, … dat helpt nog het beste van allemaal.

Ik vind het wachtbankje echt niet fijn!

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more