Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (14)

Klaprozen Els

Ik ben dan eindelijk geïnsemineerd mét kans op een tweeling. Afgelopen woensdag was de grote dag.

Bij mijn laatste echo bleek dat er twee eicellen aan het groeien waren, de éne was iets groter dan de andere. Ze waren echter nog niet groot genoeg om al over te gaan tot inseminatie, maar ik was toen al behoorlijk opgetogen. Twee eicellen: één van beide moest toch kunnen bevrucht worden, dacht ik. Ik moest verder gaan met de Menopur® en drie dagen later terugkomen voor een nieuwe echo…

Die morgen werd ik een uur te laat wakker: mijn wekker was blijkbaar niet afgegaan, ik was helemaal in paniek, ik zou te laat komen voor de echo en dit zou weleens een heel belangrijke kunnen zijn. Ik kleedde me aan, belde ondertussen de IVF-consulente en ik werd vrijwel meteen gerustgesteld: de echo zou nog wel kunnen doorgaan, maar de dokter zou dan al bezig zijn met de consultaties. Ze zou me er ergens tussendoor nemen. Op de echo bleek dat beide eicellen mooi verder waren gegroeid en toen zei de dokter de magische woorden: morgen inseminatie. Ik ging verder naar de IVF-consulente en kreeg een spuit Pregnyl® in mijn buik.

De volgende dag was ik eigenlijk zenuwachtig. Wat er die dag zou gebeuren, zou wel eens voor een grote verandering in mijn leven kunnen zorgen. En niet onbelangrijk: ik heb vaginisme. Ik heb daar al verschillende dingen voor gedaan, maar ik span echt totaal op als ze met zo’n speculum afkomen. Bij zo’n vaginale echo gaat dat ondertussen al vrij goed, wellicht door de ervaring. Mijn eigen, vaste gynaecologe zegt ook dat ze daar verschil ervaart met vroeger. Ik dus ook! Nu goed, ik vertelde dat de IVF-consulente ook. Ik moest nog even wachten in het lokaaltje op het staaltje, blijkbaar was dat nog niet helemaal klaar. Het duurde toch een tijdje en mijn dossier lag daar open en bloot. Ja, dan ga ik toch even kijken hoor. Ik zag de afmetingen van de eicellen staan, maar ook de dikte van het endometrium. Toen ik ook nog de hormonenwaarden bekeek, dacht ik alleen maar: ik ben er echt wel helemaal klaar voor!

De IVF-consulente kwam binnen met het staaltje en zei al lachend: “Op die mannen moet ge nu ook altijd wachten, hè!” Op dat staaltje stond mijn naam en mijn geboortedatum. Ik diende dat te controleren, er stond ook nog een andere datum op. Ik zag eigenlijk alleen 2013 staan en vroeg me af: zou dat de dag zijn dat mijn donor produceerde of zo? Nu ja, dat maakt me allemaal niet zo veel uit. Ik moest nog een blad ondertekenen dat alles in orde was en we gingen over tot de inseminatie. Op het speculum deed ze extra veel gel om het wat makkelijker te laten gebeuren en ze deed dat extra voorzichtig. Ze zei wel dat ik me echt opspande, maar al bij al viel de pijn mee. Dan het spuitje erin en even een kramp toen het in de baarmoeder werd gebracht en de zaadcellen werden losgelaten. Klaar om de daad te verrichten. Met twee rijpe eicellen hoop ik toch echt dat er ééntje van hen één moet kunnen bevruchten. Daarna mocht ik nog een kwartier blijven liggen.

Het is gek, ik ben alvast begonnen om op mijn eten en drinken te letten: geen alcohol, geen cafeïne, geen broodje martino meer, groenten een keer extra wassen. Ik nam al foliumzuur in een hogere dosis dan normaal, maar de dosis die ik nu neem is nog een stuk hoger. (Mijn broer werd geboren met een open rug en dat is erfelijk, mijn moeder heeft ons al van kleins af aan gezegd dat wij dat extra moesten nemen als we zwanger wilden raken.) Ook stopte ik met medicatie die ik absoluut niet mag nemen tijdens de zwangerschap. Ik heb eens gehoord dat dat in het begin allemaal niet zo’n kwaad kan, maar liever te vroeg allemaal dan te laat.

Ik moet nu ook vaginaal Utrogestan® opsteken. Dat is eigenlijk progesteron en bedoeld om een miskraam te voorkomen. Morgen moet ik nog eens op echo, gewoon om te kijken of ik wel een eisprong gedaan heb. Ik ga ervan uit dat dat wel gebeurd is eigenlijk en dan, op 22 juni, moet ik ’s morgens gaan voor een echo. In de namiddag gaan ze me dan bellen met het resultaat, ik hoop echt dat die telefoon dan begint met “proficiat”. Ik hoop het zo hard, echt zo hard.