Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (13)

Pregnyl en hormonen

Ik heb groot nieuws. Nee, zwanger ben ik nog niet, maar wel weer een stapje dichter bij een zwangerschap. Het is de eerste keer dat we echt verder gaan na de echo, de eerste keer dat ik mijzelf hormonenspuiten mag zetten en ik ben er volop mee bezig. Ik ben zo blij!. Ik hoop dat we nu echt kunnen overgaan tot inseminatie. De Pregnyl (bevordert de eisprong) kreeg ik ook al mee, dat stemt me tamelijk hoopvol! Ik was zo blij toen de dokter bij de echo zei dat hij niets zag. De vorige keer had ik op mijn rechter eierstok twee serieuze cystes, en nu waren ze helemaal weg… maar dan ook echt helemaal! Ik maakte in gedachten een vreugdesprongetje. In gedachten omdat hij nog bezig was met de echo toen.

Dan vol blijheid verder naar de IVF-consulente, ik kreeg spuiten mee en het allerbelangrijkste: de hormonen. Veel uitleg gaf ze me niet, ik ben immers verpleegkundige, ik weet hoe men zoiets klaarmaakt en hoe men zoiets inspuit. Moeilijk is dat niet, al hebben sommige mensen blijkbaar echt wel problemen met zichzelf in te spuiten: ik vind er hoegenaamd niets aan, zeker niet met zo een subcutane inspuiting.

De eerste dag was al best lastig, ik ging naar de Guido Belcanto-fandag en was daar wanhopig op zoek naar een plaatsje waar ik mezelf een inspuiting kon geven. De wc, werd me gezegd, maar bij een steriele omgeving stel ik me helemaal geen wc voor. Verre van zelfs, bovendien moet ik dat ook eerst nog kunnen klaarmaken en een propere tafel is dan wel welkom, vind ik. Uiteindelijk mocht ik daar, waar de muzikanten zaten, even gaan zitten. Ik had daar een tafel en maakte het klaar. Ik was wat zenuwachtig toen, geen idee waarom eigenlijk. Ik had vooral ergens schrik dat er iemand zou binnenkomen en ik van het verschieten mijn ampul zou laten vallen of zo. Vandaar de zenuwachtigheid misschien en waarschijnlijk ook omdat het zo’n belangrijke stap was in het zwanger raken. Ik zette de spuit, zat blijkbaar in een bloedvaatje, want het bloed bleef komen en daarna had ik een blauwe plek. Ik was tamelijk blij toen ik daar weer naar buiten ging: eerste spuit gezet.

De volgende dag zou ik naar een festival gaan, maar ik besloot om thuis te blijven totdat de spuit was gezet. In de modder zag ik dat al helemaal niet zitten. Een mens dient zich blijkbaar wel wat aan te passen. Komende week nog een paar momenten dat het moeilijk zal worden: morgen zit ik in Leuven met vrienden, maar daar zal ik nog wel even privé kunnen gaan zitten. Overmorgen zit ik op de infoavond om kinderwensconsulente te worden (ja, ik meende het toen ik zei dat ik daar echt wel interesse voor heb), maar daar zal men wel helemaal kunnen begrijpen dat dat nodig is.

Ik heb nog steeds geen stemmingswisselingen waar iedereen me zo voor waarschuwde, al ben ik daar ergens wel heel blij om. Ik roep nog niet te hard, wie weet komen ze nog! Ik loop eigenlijk sinds die echo op wolkjes en dat gevoel gaat niet voorbij!

Twee juli terug op echo… hopelijk is er dan een follikel goed aan het groeien! Ik hoop het zo hard!

Pregnyl en andere hormonen