Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

De wens van Els (12)

toelating menopur

In mijn vorige bericht vertelde ik hoe ik uitkeek naar mijn menstruatie. Ik ben blij om te zeggen dat ze, veel later dan verwacht, toch is doorgekomen. Het gebeurde pas op dag 11 na het stoppen van de pil. Ik had de hoop al bijna opgegeven. Ik maakte letterlijk een vreugdedansje toen ik het bloed zag. Vriendinnen verklaarden me gek, maar ik heb nooit echt mijn menstruatie gehad, dus dat verklaart een hoop. De krampen en de hoofdpijn nam ik er graag bij! Bovendien is dat het begin van een cyclus en pas als er een cyclus is, kunnen de behandelingen beginnen. Dat mijn menstruatie op 24 mei echt doorkwam, zag ik als een gunstig voorteken. Dat was immers de verjaardag van Gui, mijn partner. Hij overleed op 30 juni twee jaar geleden ten gevolge van een verkeersongeluk. Het moest gewoon goed gaan, dat kon niet anders. Ik belde die dag nog het fertiliteitscentrum en ik mocht donderdag langskomen voor een echo.

De echo’s zijn vroeg in de ochtend, dus ik moest vroeg opstaan. Ik had weinig geslapen en was moe, omdat ik tot diep in de nacht gepraat had met een vriendin met moeilijkheden. Toch voelde ik me vol energie. De zon scheen, het zou mooi weer worden, ik was bovendien in volle verwachting dat deze echo goed zou zijn en dat ik de boodschap zou krijgen dat ik met Menopur mocht beginnen. Voor de mensen die het niet weten: zo’n echo’s zijn echt bandwerk. Er zijn twee kleedhokjes voor een vlot verloop: als er een vrouw binnen is voor echo, kleedt een andere zich om in zo’n hokje. Ik was die ochtend de allerlaatste.

Toen zei de dokter: ‘Twee cystes op de rechter eierstok, mevrouw.’ Wat een teleurstelling! Cystes gooien roet in het eten. Ze bleken redelijk groot te zijn. Ik mocht weer naar huis. Ik mag nu weer de pil nemen, drie weken ditmaal. Daarna wachten op menstruatie en dan bellen voor een echo. Ik ken het ondertussen.

Verder kreeg ik ook een belangrijk papier mee waarmee ik naar de mutualiteit moest. Ik had toestemming nodig van de adviserend geneesheer i.v.m. terugbetaling van Menopur. Ik ben zelf naar de mutualiteit gegaan, ik wilde niet het risico nemen dat het verloren zou gaan in de post. Drie dagen later kreeg ik al bericht van de mutualiteit dat de aanvraag was goed gekeurd. Het is waarschijnlijk maar een formaliteit, maar ik was er wel heel blij mee.

Dat ik ondertussen van een zogenaamde vriendin te horen kreeg dat onvruchtbaar zijn een luxeprobleem is en dat het een schande is dat ik op kosten van de maatschappij de natuur probeer te omzeilen, laat ik verder niet meer aan mijn hart komen. Ja, ik ben er tegenwoordig vrij open over, en die reactie van haar had ik niet verwacht. Maar als je er open voor uitkomt, loop je altijd dat risico. Ik heb ook reacties van andere vrienden gekregen, dat ze weten wat het is, dat ze ook met behandelingen bezig zijn. We zijn met zo veel meer mensen dan ik ooit voor mogelijk hield, zo blijkt… Oh nee, ik vraag heel bewust nooit bij vrienden wanneer er kindjes komen. Dat komt vooral door mijn eigen onvruchtbaarheid, ik weet hoeveel pijn die vraag kan doen. Meestal krijg ik eerder bemoedigende reacties op mijn openheid.

Ik blijf dus verder gaan met mijn eigen fertiliteitstraject en zelfs meer: ik ben geïnteresseerd om zelf kinderwensconsulente te worden.