Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Blog 1 Ons verhaal

bomenardennen

Ik ben Joren, ben 26 jaar mijn vriendin is 24. We zijn nu 4,5 jaar samen en hebben al 3 jaar een eigen huis.2 jaar geleden besloten we aan kinderen te beginnen. Tot daar ging alles zeer goed voor ons.

Even later stierf mijn grootvader, 4 maand later zijn vrouw. Ik had met deze 2 een heel goede band. 1 of 2 maand later bleven mijn vriendin haar regels uit en ging ze naar de dokter: ze was zwanger. Dit was even terug iets goeds, maar de waardes in het bloed bleken niet hoog genoeg.

Dus moesten we 2 dagen later naar de gynaecoloog, eerder die dag kreeg ze spijtig genoeg een miskraam. Dit was pijnlijk, omdat de waardes niet hoog genoeg waren vermoedde de gynaecoloog dat het kind waarschijnlijk gehandicapt zou zijn. Ik vond het heel erg maar troostte me een beetje met de gedachte dat dit kindje er misschien toch te erg aan toe was en ons volgend kindje gezond zou zijn. Mijn vriendin zag er veel harder vanaf. Een bevriend koppel vertelde juist dan dat zij zwanger waren een paar maand voor ons. Bij hen verliep heel de zwangerschap wel goed. Omdat het goede vrienden waren, zagen we hen nog af en toe. Spijtig genoeg kwetste die vriendin ons altijd, met stomme vragen en opmerkingen zoals 'zijn jullie nu nog niet zwanger, weten jullie wel hoe het moet' enz… Bijna elke keer als we bij hen kwamen, zei ze wel zoiets kwetsends. Haar man, een goede vriend van mij, had wel veel begrip voor ons en zei zoiets niet. Toen hun kind geboren was en we op bezoek gingen was dit ook moeilijk omdat ons kindje als alles goed gegaan was 2 maand jonger was geweest. Achteraf zijn we nog 2 keer bij hen geweest, daarna niet meer omdat het te moeilijk is.

Verder over ons: we zijn zo verder blijven proberen zonder resultaat. Na 8 maanden na de miskraam ongeveer zijn we nog eens naar de gynaecoloog geweest omdat we ons zorgen begonnen te maken waarom het niet lukte. Eerst zag hij er nog geen erg in en besloot om ons een half jaar later te laten terugkomen. Later merkte hij dat mijn vriendin soms een eisprong overslaat, hij dacht toen maar heel af en toe, zag er nog veel kans in omdat we nog jong zijn en indien het niet lukte moesten we na een half jaar terugkomen.

Spijtig genoeg lukte het weer niet, toen begon ik me echt serieus zorgen te maken en was ik bang voor wat en hoe het verder ging. Dus moesten we allebei verder op onderzoek. Ik moest naar Edegem gaan en een staaltje binnenbrengen. 3 weken later kreeg ik de uitslag, ik maakte me nog niet teveel zorgen. Tot ik het resultaat kreeg: de hoeveelheid beweeglijkheid en al de rest waren goed maar bij de vorm was er maar 1% goed. Dit was een zeer zware klap voor mij.

Dan gaat er van alles door je heen. Je hebt bang 1% dat is zo goed als niks.

Je voelt je mislukt en ziet je droom uiteenvallen. Je angst komt uit, spijtig genoeg was ik hier als kind al bang voor. Misschien voor een stuk omdat mijn tante ook problemen had en er bijna 10 jaar erover gedaan heeft eer ze een kind had.

Later moest mijn vriendin dan een HSG onderzoek laten doen. Ik was erbij maar mocht niet mee. Dit was niet leuk, nu kon ik haar niet steunen enz. Het resultaat hiervan was goed en de gynaecoloog raadde ons inseminatie aan en wou er al verder mee gaan. Dit was even echt veel te snel voor mij: ik wist pas mijn uitslag en had dit nog niet verwerkt. We besloten nog even te wachten, dit was in augustus.

Mijn vriendin had van het HSG onderzoek afgezien en de intimiteit in onze relatie was stuk.

Ik had nog wat tijd nodig eer we verder gingen. Normaal is een kindje krijgen iets tussen 2 mensen die elkaar graag zien en is het intiem. Nu komt daar ineens iets tussen en wordt het allemaal zo wetenschappelijk. Ik had het daar echt moeilijk mee. Dat voelde zo onnatuurlijk aan en doet pijn vanbinnen dat je het zelf niet kunt, je voelt je mislukt, niet goed genoeg. Daarboven had ik ook nog angst dat ze het zouden verwisselen .

Eind oktober was ik eroverheen en hebben we beslist om voor inseminatie te gaan. Wat maanden eerder had ik op het nieuws al iets gezien over Kinderwens Vlaanderen. Ik dacht er toen al aan, maar had gewacht in de hoop dat het eerder ging lukken. Omdat we ermee bleven zitten en het na al die tijd teveel geworden was, namen we contact op en gaan we sindsdien naar Shanti.

We waren toen al zo overladen door stress en angst dat het slecht ging op het werk enz, we sliepen slecht, probeerden ons nog positief te houden, maar we waren op.

Sinds we naar Shanti gaan, beterde het terug en kregen we terug vat op ons leven. We hadden ook eindelijk iemand om erover te praten buiten onze allerbeste vrienden (1 koppel) weet echt niemand hier iets over. Omdat velen ons vertrouwen eerder al beschaamd hebben en we niet willen dat iedereen het weet.

Stilaan ging het terug beter, we besloten om in december de 1ste inseminatie te proberen.

Afgelopen week gingen we op controle om te zien of ze een eisprong had. Het kon maar het was nog niet duidelijk, dus 3 dagen later nog eens. Ze had meer dan 1 eitje dat groter geworden was, dit was positief. Maar een eisprong zat er precies niet in, dus heeft de gyneacoloog ons doorgestuurd naar een collega die meer gespecialiseerd is in vruchtbaarheidsproblemen.

Waar we nog naartoe moeten. Het was zo spijtig, we waren er nu juist klaar voor en dan ineens kan je nog niet beginnen. Weer wachten terwijl het gemis zo groot is.

Maar ja, misschien valt het nog mee en mogen we hopelijk snel terug beginnen.

We zien wel, we proberen ons zo goed mogelijk te houden, eens lukt het wel.

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more