Het kinderwensmagazine is een initiatief van Kinderwens Vlaanderen en wil zoveel mogelijk wensouders bijstaan in deze kwetsbare periode van hun leven. Experts en wensouders informeren u en schrijven eerlijke verhalen over bepaalde thema’s rondom de thematiek kinderwens.

Als liefde alleen niet genoeg is

by <a href='https://hetkinderwensmagazine.smallteaser.com/user/dave' class='captionLink'>Dave Huygen</a>
by Dave Huygen

Onbezorgde verliefdheid

Om ons te begrijpen moeten jullie ook wat van onze levens begrijpen.
Te beginnen met de school waar mijn vrouw les geeft. Deze is een grote constante in onze beide levens. Ik ging er al naartoe vanaf mijn kleutertijd en ook daarna ben ik blijven hangen om te helpen bij schoolfeesten, musicals en andere activiteiten.
Toen ze dan ook iemand zochten om mee te helpen bij de intrede van de Sint heb ik dan ook geen moment geaarzeld. Twee jaar was ik de hoofdhulp van de goedheilige man, maar het derde jaar veranderde mijn leven.

Een intocht in de school is altijd een blij moment. Lachende kinderen en hier en daar een bang gezichtje dat omgetoverd wordt tot een lach door wat gekdoenerij.
Maar dat jaar was er een nieuwe leerkracht in de school…
Tijdens de rondgang in de klassen, kwam ik zo in haar klas terecht. In eerste instantie ben je bezig met de kinderen te entertainen, maar als de Sint in zijn boek aan het kijken is, heb je wel even tijd om wat verder te kijken.
En wat ik toen zag…
Tja, het veranderde mijn leven.
Liefde op het eerste zicht? Zeer zeker.
Het lef om er iets mee te doen? Helemaal niet.
De dag ging voorbij en ook de weken, maar die ene grote juffrouw van het vierde leerjaar bleef in mijn hoofd zitten. Wie was ze en bovenal had ze een vriend?
Na wat polsen bleek dat het geval te zijn, dus ik probeerde haar uit mijn hoofd te zetten.

Weken later was ik in de school aan het werken in een klas tegenover die van haar.
Ik kan zeggen dat mijn hoofd er niet altijd helemaal bij was. Als de kinderen van haar klas dan ook nog eens kwamen vragen of ik een foto wou nemen, moest ik toch het knopje van de camera zoeken.

Niet veel later kwam er dan een briefje.
Van haar. Van Shalini.
Of we niet een keer konden afspreken.
Van het ene afspraakje rolden we in het andere afspraakje en al snel waren we bijna constant samen ofwel bij haar ouders ofwel bij de mijne.
Hoe goed het leven bij de ouders ook was, na drie of vier maanden vonden we dat het misschien tijd werd om samen te gaan wonen.
Na drie of vier maanden was ook onze onbezorgde verliefdheid over…

Een telefoontje dat je leven verandert

Er zijn zo van die momenten die voor altijd in je geheugen gegrift staan.
Soms zijn het kleine woordjes of beelden, ook al weet je de dag en het uur niet meer heel goed.
Andere keren zijn het volledige dagen.

Ik stond toen met de vroege shift. Het was het begin van de grote vakantie en de zon scheen al vrolijk toen ik plots een berichtje op mijn gsm zag verschijnen.Kom je straks langs? Er is iets dat ik moet vertellen, maar niet over de telefoon.
Als je zo een bericht krijgt, dan vrees je het ergste. Op dat moment was het ergste wat ik kon bedenken dat ze het wou uitmaken.
‘Dave, het zijn leuke maanden geweest, maar toch werkt het niet.’
Het spookte door mijn hoofd terwijl ik aan het werk was tot het spook te groot begon te worden en ik de telefoon toch nam en haar belde.
Shalini nam op, maar veel zinnigs kreeg ik er niet uit. Ik besefte wel dat het niet over onze relatie ging, maar dat er iets persoonlijks was.
Ziekte, was dan het volgende dat door mijn hoofd schoot en natuurlijk weer de allerergste dingen.
Ik kan je verzekeren dat het nog een lange shift was, ook al duurde hij nog maar twee uren. En daarna werd de afstand Zandvliet-Brecht in recordtijd afgelegd.

Beelden die bij me opkomen als ik aan het moment denk dat ik de woonkamer binnenstap: zonlicht door het grote raam, de zetel die ervoor staat en mijn vriendin die in die zetel zit. Door het zonlicht zie ik de tranen op haar wangen nog niet direct, maar met een paar stappen ben ik bij haar. Rode ogen, natte wangen.
Ik ga naast haar zitten en ze grijpt zich aan me vast, drukt haar hoofd tegen mijn schouder.
Beetje bij beetje komen de woorden eruit en wordt mijn hemd natter, maar beide merk ik amper.
Op dat moment dringt er nog niet veel tot me door.
Ze vertelt me dat ze telefoon van de gynaecoloog gehad heeft en dat deze zei dat ze moeilijk eigen kinderen zou krijgen. Ze gebruikte een moeilijk woord om aan te geven dat ze zelf geen eicellen had.
Ik vind het zo erg voor haar. Ik luister, streel haar haren en zwijg.
En als ik iets zeg, maak ik ook de fout die zoveel mensen later maken: het komt allemaal wel goed. Ik zeg het tegen haar en onbewust op dat moment ook tegen mezelf.
Het komt allemaal wel goed als we maar veel liefde voor elkaar hebben.

De harde klap

Die nacht schrok ik met een schok wakker.
Plots drong het tot me door.
Niet alleen voor Shalini zou het moeilijk zijn om kinderen te krijgen, ook voor mezelf zou het moeilijk worden.
Dat besef was zo een harde klap dat ik plots geen adem meer kreeg en ik de tranen niet meer kon bedwingen. Stilletjes gleed ik uit het bed, bang om Shalini wakker te maken (die na veel moeite eindelijk in slaap was gevallen).
In de badkamer kwam alles eruit: de tranen, de machteloosheid want wat kan je ertegen uitrichten en vooral woede.
Waarom moest haar dat overkomen? Heel haar leven had ze met kinderen gewerkt en had ze naar kinderen uitgekeken en dan nu dit.
Ik vervloekte God. Niet dat ik ooit gelovig was, maar als er toch zulke goddelijk wezen bestond, dan kon het niet dat die een vrouw als Shalini geen kinderen gunde.
Het duurde een half uur dat ik in stilte huilde en dan in bed kroop en mijn arm rond Shalini sloeg.
Zonder dat ze het wist, was zij nu mijn houvast en rots.

Als liefde alleen niet genoeg is

De dagen en weken nadien spraken we vaak met elkaar over hoe we verder zouden gaan, wat onze volgende stap ging zijn.
Er waren medische oplossingen, maar deze zouden veel van ons vergen.
Daar kwam dan nog eens bij dat Shalini maar niet kon begrijpen dat ik bij haar bleef.
‘Waarom ga je niet weg bij mij? Ik kan je toch niet schenken wat je wil’, zei ze die periode vaak.
Er is geen enkel moment geweest in die periode, of in latere periodes, dat ik ook maar één moment gedacht heb om haar te verlaten.
Maar zelfs jaren later, durft ze dit nog wel eens zeggen: dat ze niet begrijpt dat ik bij haar blijf.
Ik begrijp niet dat zij dat niet begrijpt.
Niet veel later kochten we een bouwgrond zodat we aan onze liefdevolle thuis konden bouwen.

Misschien dat liefde alleen niet genoeg was om ons kinderen te doen krijgen, maar liefde zou ons wel helpen bij de zware tocht die we aan gingen vatten…

Most Recent Articles

secundaire kinderwens

Ons verhaal 3

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Ons verhaal 2

Show more